Au revoir Janeta

Het is inmiddels een hele poos geleden dat ik hier voor het laatst iets schreef. Het wordt wel weer eens tijd geloof ik. Al mijn trouwe volgers zullen wel denken: Nou zeg, die laat ook niets meer van zich horen. Tja, ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik dit moet zeggen. Ik zal maar gewoon met de deur in huis vallen: We zijn sinds juni alweer thuis, in Nederland bedoel ik. In Groningen eigenlijk. Twee straten verwijderd van de straat waar we vóór onze emigratie woonden. Dus.

Ik denk dat het maart was toen we besloten om terug te gaan. We zaten koffie te drinken in ons vaste cafeetje aan het park, Bonjour JanetaDaar liepen we altijd even binnen als we de kinderen naar de opvang hadden gebracht. ‘Het schiet niet erg op zo he, met onze toekomst enzo.’ Zoiets zeiden we tegen elkaar.

Mitko was iedere dag al bellend aan het tolken. Hij zat dus vooral thuis en wist dat werk op locatie er niet in zat zolang wij in Bulgarije waren. Daarvoor moet je echt in Nederland wonen. Hij had daarnaast ook zijn vrijwillige werkzaamheden voor de groene partij, Zelenite, die hij met veel plezier deed. Maar professioneel gezien was er niet veel uitdaging meer voor hem in Bulgarije.

huis

Ik zelf begon me te vervelen, wonder boven wonder, want dat gebeurt niet gauw. Het drong tot me door dat ik eerder misschien toch de uitdaging van lesgeven aan de universiteit van Veliko Tarnovo had moeten aangaan. Maar ja, ik durfde het nog niet toen die kans zich aandiende en ik was bovendien nog niet klaar met mijn ‘klooi-periode’. Echter, na zo’n anderhalf jaar was ik er wel degelijk klaar mee.

Steeds meer begon ik te verlangen naar ons oude vertrouwde wereldje. Naar mijn fiets, de bootjes, de platte groene landschappen, kaas, mijn familie en vrienden. In Nederland zou er wel weer iets op mijn pad komen. In Bulgarije had ik dat vertrouwen niet meer zo. Bovendien had ik geen zin meer in uitdagingen. Die hadden we wel genoeg gehad.

remigratieToen we nog maar net in Bulgarije woonden, ervoer ik zo’n beetje alles als uitdaging. Waarschijnlijk had dat te maken met de grote verhuis- en emigratie-hectiek die we achter de rug hadden. Het auto-ongeluk in de nacht voordat we vlogen, was natuurlijk geen goed begin. En die verhuiswagen die te vroeg aankwam, hielp ook niet echt mee.

Tot het moment dat we er aankwamen, kende ik het huis alleen van de foto’s op de site van de makelaar. Eenmaal aangekomen constateerden we meteen dat er eerst maar eens grondig schoongemaakt moest worden. Alles plakte. (Later bleek dat de woning de afgelopen acht jaar een studentenhuis was geweest. Ik geloof dat er twaalf studenten woonden.) Het was er koud en donker en we waren kapot van de reis en de dramatische, slapeloze nacht ervoor. De kinderen moesten naar bed. We wilden zelf ook niets liever dan slapen.

Maar daar stond hij al voor ons huis: Die enorme vrachtwagen, met al onze meubels en een stuk of honderd verhuisdozen, terwijl de afspraak was dat hij pas de volgende dag zou komen. Hoe dan ook, hij kon niet in die straat blijven staan met ons hele hebben en houden, dus we moesten stante pede de hele handel uitladen en in ons vieze kleefhuis opstapelen. Nee, het liep allemaal niet zo soepel.

huisHet heeft denk ik wel een maand geduurd voordat ik het huis op orde had. Ik herinner me dat ik schimmelige poezendrollen onder de trap vond en dat er onder het bankstel overal aangekoekte groene formaties hingen: Snot. Het duurde zeker nóg een maand, voordat ik enigszins over die hele emigratie heen was en weer een beetje energie begon te krijgen.

Door de niet zo voorspoedige start en doordat ik de taal nog niet goed genoeg kende, voelde ik me aanvankelijk behoorlijk onzeker. Dat had ik niet van mezelf verwacht. Alleen een bezoek aan het plaatselijke winkeltje om daar brood en eieren te halen was al een hele opgave, waarvoor ik zowel letterlijk als figuurlijk een enorme drempel over moest. Voordat ik die drempel nam, vroeg ik dan aan Mitko hoe ik in het Bulgaars de winkelbediende te woord moest staan en leerde de zinnetjes uit m’n hoofd.

Onderweg naar het winkeltje repeteerde ik de woorden nog eens goed. Met een rode kop vroeg ik in het winkeltje om de boodschapjes, in mijn beste Bulgaars. Op hoop van zegen. De winkelbediende gaf me goddank meestal wel wat ik nodig had. Zonder natellen stopte ik het wisselgeld in m’n portemonnee. Natellen had geen zin, want ik had het bedrag toch niet verstaan. Soms kwam ik thuis met een erg duur brood.

Gaandeweg werd alles gemakkelijker, vooral omdat ik langzaam maar zeker de taal leerde. Ik kon een praatje maken met de buurvrouw, ik begreep de leidsters van de opvang als ze vertelden hoe de dag van de kinderen was geweest en ja, ik begreep hoeveel het brood kostte. De eigenaresse van het buurtwinkeltje bleek, net als ons dochtertje, Bojanna te heten en een jeugdvriendin van Mitko’s moeder te zijn. Het brood was toen niet meer zo duur. Er ging een wereld voor me open toen ik ineens een beetje Bulgaars kon spreken en verstaan.

Een tijdlang ging het heel goed met ons. De kinderen voelden zich duidelijk op hun gemak op de opvang en gingen er met plezier naartoe. Mitko had zijn dingen en ik vermaakte me ook prima met mijn camera, wandelingen, tekenpotloden en laptop. (Zie hier mijn kaartenwinkeltje. Ik heb wel eens iets verkocht, vooral aan mezelf om eerlijk te zijn.)

fietsen met kinderenWe verhuisden nog een keer, omdat de badkamer van ons huis nogal gevaarlijk bleek te zijn. Onze nieuwe woning had een heerlijke tuin met een vijgenboom, tomaten en een perzikboom. Het was er bovendien een stuk lichter en schoner, al moesten we wel douchen op de wc. Dat hele badkamer-gedoe bracht wat spanning met zich mee, maar het kon uiteindelijk de pret niet drukken. We hebben nog een mooie tijd gehad op ons nieuwe stekje.

Elke twee weken gingen we een dag naar Mitko’s ouders in Mihalzi, een stoffig dorp op het glooiende platteland. Soms ook tussendoor, gewoon om even dag te zeggen. We wandelden af en toe samen door de stad, pakten terrasjes, bekeken watervallen en kloosters of reden rond op zoek naar leuke bergdorpjes en natuurlijk gingen we regelmatig lekker uit eten. De gedachte komt wel eens bij me op dat ons verblijf in Bulgarije eigenlijk een hele lange vakantie is geweest. Anderhalf jaar in plaats van drie weken. Het begin was moeilijk, daarna hebben we het een tijd lang heel goed gehad en toen was het genoeg.

Toen we dus in maart bij Bonjour Janeta koffie zaten te drinken, werd het duidelijk: De vakantie was voorbij. We wilden weer verder. Dus besloten we terug te gaan naar Nederland. Terug naar huis. Het punt was alleen: Welk huis? In mei kregen we een huurwoning toegewezen en in juni waren we weer thuis.

En de bouwval? Die hebben we te koop gezet. Zelf hebben we er op dit moment het geld niet (meer) voor om het op te knappen, want onze prioriteiten zijn inmiddels veranderd. Maar we hopen wel dat het huis ooit nog eens een mooi nieuw leven krijgt. (Benieuwd? Zie website)

Over ons afscheid heb ik nog wel een en ander te vertellen. En natuurlijk over hoe het is om weer terug te zijn. Maar dat komt nog.

Voor nu: Au revoir, Janeta!

5 comments for “Au revoir Janeta

  1. Marijtje
    10 december 2016 at 11:22

    The trooper!

  2. ruud
    10 december 2016 at 12:58

    Dag Katrien, Tja: aan alles komt een …..Inderdaad jammer dat je ” ons ( en jezelf?) zomaar in de steek gelaten hebt” zonder hiermee te bedoelen dat we ( de lezer ) enig recht, op wat dan ook, hebben.
    Is er nieuws dan Katrien? Geen idee eigenlijk anders dan dat je Bulgaarse woning te koop staat met droomplaatjes van dichtbij en de woning zelf op afstand. Als ” halve Bulgaar” snap ik die aanpak wel maarrrrr..
    Het ga je goed.
    Gr
    ruud

    • Katrien
      10 december 2016 at 23:44

      Hallo Ruud, Het doet ons allemaal goed om weer terug te zijn, was een goede keus gelukkig. We verkopen het huis nu inderdaad op afstand, want we wilden er niet op wachten. Je weet niet hoe lang het duurt voordat het verkocht wordt, misschien een maand, misschien 20 jaar. Verder geen nieuws hoor. We zijn terug in NL en de bouwval staat te koop. Dat was eigenlijk wel de strekking van dit blog geloof ik 🙂 Groetjes!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.