Bouwval renoveren of verkopen?

Twijfel is gerezen: durven we de bouwval nog wel aan?

Stand van zaken wat betreft de bouwvergunning

De laatste stempel is gezet: We hebben de bouwvergunning eindelijk in handen. Helaas betekent dit niet dat we nu kunnen starten met ons bouwproject. De aannemers die we gevraagd hebben een offerte op te stellen, komen stuk voor stuk aanzetten met uit de lucht gegrepen, veel te globale kostenplaatjes.

Kostenplaatje vooralsnog onduidelijk

Gebleken is dat onze vakmannen niet specifieker kunnen zijn in hun berekeningen, omdat ze een overzicht van de benodigde materialen missen. Een dergelijk overzicht hoort standaard te zijn inbegrepen bij de constructietekeningen, maar onze architect heeft de constructietekenaar blijkbaar verteld dat een dergelijk overzicht niet nodig is. Misschien om kosten te besparen die hij dan in eigen zak kon steken. Maar nu zit ik te speculeren. Feit is, dat wij een gedetailleerde materialenlijst nodig hebben, zodat de aannemers nauwkeurige offertes kunnen opstellen. De architect heeft ons beloofd dat we binnen twee dagen die lijst alsnog zullen krijgen. Dat is vier dagen geleden.

Opknappen is Vallen en (hopelijk) opstaan, net als op TV

Het is niet gemakkelijk om de moed erin te houden. Alles duurt tien keer langer dan we hadden verwacht en ondertussen lopen de kosten op. Ik heb het er de afgelopen tijd flink benauwd van gekregen, met als gevolg dat zelfs Mitko, normaal mijn rots in de branding, leek te gaan twijfelen aan onze plannen. Deze periode deed me erg denken aan TV programma’s zoals Ik Vertrek. Dergelijke programma’s blijken gek genoeg toch best realistisch te zijn. In iedere aflevering komt er een moment dat zo’n koppel het helemaal niet meer ziet zitten. Die momenten moeten er ook zijn, want anders kijkt er natuurlijk niemand naar. Als kijker denk ik dan sensatiebelust: Stelletje sukkels. Je weet toch van tevoren dat zo’n onderneming gepaard gaat met tegenslagen? Als je daar niet tegen kan, dan moet je er niet aan beginnen. Dat soort gedachten heb ik de laatste tijd ook regelmatig over onze eigen situatie. Niet dat ik dacht dat het een eitje zou zijn om van onze bouwval een paleisje te maken, maar ik had wel bepaalde verwachtingen van tevoren. En van die verwachtingen is tot nu toe nog maar weinig terecht gekomen.

Omgaan met verwachtingen

Wat betreft het omgaan met verwachtingen zijn Mitko en ik toch wel een beetje verschillend vrees ik, zie figuur 1. Als de zaken anders lopen dan verwacht, dan accepteert Mitko dat en past hij zich aan. Daarentegen kan ik behoorlijk gefrustreerd raken als de dingen keer op keer een andere wending nemen dan gepland. Ik had verwacht dat we nog voor 2015 met de verbouwing zouden starten, want ik had verwacht dat de bouwvergunning voor die tijd wel binnen zou zijn. Ik had verwacht dat de verbouwing een jaar zou duren en dat we daarna nog lekker een jaartje in ons kasteel zouden wonen. Maar alles loopt anders. De kans dat we echt een jaar in ons nieuwe huis kunnen gaan wonen wordt steeds kleiner. Misschien willen we op een gegeven moment wel terug naar Nederland terwijl het huis nog niet af is. Wat dan? Of misschien blijkt later toch dat we het allemaal niet kunnen betalen en blijft het huis jarenlang een blok aan ons been. Soms ben ik bang dat, als het huis eenmaal af is, ik dan ook wel zo’n beetje aan m’n eind ben, zie figuur 1.

Bouwval renoveren

Figuur 1

Acceptatie en aanpassing

Mitko bekijkt het allemaal wat zonniger. Hij zei gister tegen mij dat we al halverwege zijn met ons bouwproject. We hebben ons huis in Groningen verkocht, zijn hier naartoe verhuisd, hebben bouwplannen gemaakt en nu is zelfs de bouwvergunning al binnen. Halverwege noemt hij dat. Hij accepteert onze situatie en past zich aan. Misschien duurt het allemaal veel langer en kost het allemaal veel meer, maar dat betekent niet dat het niet kan. We hebben het goed in ons huurhuis. En we hoeven ook niet bang te zijn dat we door dat huis vast komen te zitten in Bulgarije. Als de grofbouw eenmaal af is, wat nog dit kalenderjaar zou kunnen volgens hem, dan kunnen we teruggaan naar Nederland wanneer we maar willen. Afwerken kan dan altijd later nog. Het wordt dan puur een vakantiehuis: Een ander concept dan we in eerste instantie voor ogen hadden, maar ook niet gek. Zo ziet Mitko het. En ik vaak ook, maar soms ook niet. En dan denk ik: Hadden we maar een heerlijk klaar huis gekocht met een lekkere grote tuin ergens in een mooi dorpje in de bergen. Dan waren we klaar geweest.

Opknappen of opstappen?

Duidelijkheid nodig over kosten renovatie

Het belangrijkste is nu dat we duidelijkheid krijgen over hoeveel het ons gaat kosten om onze bouwval op te knappen. Als we die hebben, dan tellen we bij het geschatte eindbedrag nog zo’n 50% op en vervolgens kijken we of we het ons eigenlijk nog wel kunnen veroorloven na alle onverwachte onkosten die we tot nu toe al hebben gehad. Terwijl wij wachten op die duidelijkheid, gaan we erop uit om comfortabele, goed opgeknapte huizen te bekijken in de provincie Veliko Tarnovo. Al was het alleen maar om even te voelen hoe het geweest zou zijn als we inderdaad een fijn klaar huis in een dorpje gekocht zouden hebben.

comfortabel huis op platteland, hoe zou dat zijn (geweest)?

Huis te koop in ElenaAan de rand van het stadje Elena, hebben we een huis bekeken. Het was niet zo goed opgeknapt als we voor ogen hadden, maar wel heel gemoedelijk. Groot huis, grote tuin, veel ruimte en toch kreeg ik er een benauwd gevoel van. Gisteren hebben we een huis in het dorpje Kereka bekeken, een groot wit jaren ’80 huis met enorme tuin en zelfs een zwembad, midden in de natuur. De weg ernaartoe was smal en onverhard, dat wil zeggenbouwval opknappen of direct comfortabel wonen rotsachtig, ruig, maar gelukkig had de makelaar een jeep. Wij hebben geen jeep. Ik voelde me na beide bezoeken heel opgelucht toen we Veliko Tarnovo weer inreden met onze stomme witte Subaru (die er ook niets aan kan doen dat hij door een oplichter aan ons is verkocht).

Passen we ons aan of geven we op?

Het is allemaal een kwestie van keuzes maken. Wat willen wij? Kant en klaar woonhuis of uitdagende bouwval? Nee, eigenlijk is de vraag niet zozeer of we op dit moment een ander huis willen kopen of niet. De vraag is eerder of we doorgaan met onze bouwval, ja of nee. Kan ik me, net als Mitko, aanpassen aan het feit dat onze oorspronkelijke ideeën nu hele andere vormen lijken aan te nemen? Kan ik, net als hij, accepteren dat we een bouwval gaan renoveren, waarin we hoogstwaarschijnlijk nooit zullen wonen? Ergens hou ik al van ons krot. Verkopen zou pijn doen. Dus misschien is het eigenlijk helemaal niet zo moeilijk.

2 comments for “Bouwval renoveren of verkopen?

  1. Annemieke
    21 april 2015 at 23:41

    hoi katrien en dimitar,
    Tja, fight or flight – wat gaat het worden? Kan me de gevoelens heel goed voorstellen. Wij wonen al jaren in een huis (uit 1915), waar heel veel aan gedaan moest worden, is gedaan en altijd maar weer ook gedaan moet worden. Ik droom soms ook van een huis met goed sluitende ramen en deuren en rechte vloeren en muren zonder rare hoekjes. Maar het gaat zoals het gaat en als het huis jullie heeft uitgezocht, moet het zo zijn. Het is een bouwval, maar het is wel jullie bouwval:). Hoewel het natuurlijk wel allemaal te betalen moet zijn. En gelukkig kan je ook zijn in een ander huis daar, zonder al dat gedoe van geldverslindende aannemers, bouwers, architecten of vergunningverleners.
    Trouwens, ik ben ook dol op ‘ Ik vertrek’ maar ik wens jullie bog veel doorzetti ngsvermogen!
    Groeten,
    Annemieke

    • Katrien Lammerts
      22 april 2015 at 11:49

      Dank voor je reactie, Annemieke! Leuk dat je de gevoelens herkent. Ja, misschien heeft het huis ons inderdaad wel uitgezocht. Zijn we mooi klaar mee dan! Groetjes, ook van Mitko natuurlijk!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.