2015, een jaar van diverse klooizaamheden

 

Een jaar geleden, op 21 december 2014, stond er een grote vrachtwagen voor ons lege huis in Groningen, tot de nok toe volgeladen met onze inboedel, op het punt om te vertrekken naar ons nieuwe onderkomen in Bulgarije. De volgende dag, op 22 december, verkochten wij ons huis officieel bij de notaris. Dezelfde avond nog verongelukte onze auto op de Duitse snelweg, waarbij de chauffeur goddank ongedeerd bleef. De dag erna, op 23 december, vlogen wij met het hele gezin naar Sofia, waar onze eigen auto zou klaar staan, maar waar we nu werden opgepikt door een taxi die ons naar Veliko Tarnovo reed.

’s Avonds laat kwamen we aan en maakten we kennis met ons nieuwe huis. Koud, groot, veel hout. Een klein uurtje na onze aankomst, in plaats van de volgende dag zoals gepland, kwam ook die enorme vrachtwagen met onze hele inboedel al aanzetten. Even bijkomen van die lange reis zat er dus niet in. Verhuisd moest er worden. De chauffeur bleek bij nader inzien toch zo snel mogelijk bij zijn familie te willen zijn om daar kerst te vieren. Er kwamen ineens overal mannen vandaan die hielpen met dragen. Ik zag langzaam dat vreemde koude huis gevuld worden met onze eigen vertrouwde spullen. Daar zaten we dan, in die chaos, kapot, in een huis in een stad in een land waar we nu blijkbaar woonden.

De volgende dag, de 24ste, werden we wakker in een huis vol opgestapelde stoelen en kastjes en torentjes van dozen. En wat was dat huis smerig. Acht jaar lang hadden er studenten gewoond. Tussen het schoonmaken door regelden we onze emigratie, wandelend van kantoortje naar kantoortje, en vierden we kerst bij Mitko’s ouders. Oud en nieuw vierden we thuis, koehandelend met vrienden uit Sofia. Blijkbaar hadden we na een week toch onze zaakjes al zodanig goed voor elkaar dat we logés konden hebben. Wat kan er veel gebeuren in een week.

En wat kan er veel gebeuren in een jaar! Omdat de badkamer langzaam door de grond zakte, zijn we nog eens verhuisd, naar een fijne gemoedelijke woning met een tuintje. De kinderen spreken nu naast Nederlands ook Bulgaars en hebben het erg naar hun zin op de kinderopvang, waar ze alle Bulgaarse tradities ten overvloede meekrijgen. Zelf spreek ik inmiddels ook een beetje Bulgaars. In ieder geval begrijp ik waar de gesprekken om me heen over gaan en kan ik goed uit de voeten in het dagelijks leven. Ook zijn we nu kind aan huis bij baba en djado (oma en opa), waar de kinderen heerlijk vrij kunnen spelen en rondrennen. Ik denk dat we er gemiddeld om het weekend naartoe gaan. Mitko’s werk als tolk gaat prima, steeds beter zelfs. Daarnaast is hij tegenwoordig actief voor Zelenite (De Groenen), een soort Groen Links, maar dan groener en Bulgaarser, in de goede zin van het woord, in tegenstelling tot alle andere Bulgaarse partijen.

En wat doe ik dan eigenlijk zoal? Ik gebruik de tijd, die ik tijdens ons verblijf in Bulgarije heb, zoveel mogelijk om de dingen te doen waar ik geen tijd voor had toen we in Nederland woonden. De kinderen gingen in Nederland twee dagen per week naar de opvang en dan werkte ik als logopedist. Als ik thuis was, dan deed ik huishoudelijke klusjes of ging ik er met de kinderen op uit. Ik had geen tijd om te tekenen, te fotograferen en te schrijven. Dus dat is, naast het huishouden, wat ik tegenwoordig doe als de kinderen op de opvang zijn: tekenen, fotograferen en schrijven. En, niet te vergeten, Bulgaars leren, want ik heb ook een keer per week Bulgaarse les.

Om dit alles te verifiëren  heb ik even aan Mitko gevraagd: ‘Zeg, wat doe ik eigenlijk volgens jou?’ Een moment keek hij me licht verbaasd aan, maar na enig fronsen antwoordde hij: ‘Jij klooit.’ Natuurlijk ontevreden met dit wel zeer korte antwoord vroeg ik hem zijn reactie enigszins toe te lichten. ‘Nou,’ zei Mitko, ‘je bent bezig met je foto’s, met tekenen, schrijven, met websites, kaartjes en je maakt ook wel eens schoon.’ Dus dat komt wel aardig overeen met wat ik zelf dacht.

 

jaar in Bulgarije

http://kaas.sendasmile.com

 

Ik ben altijd al erg goed geweest in klooien en het bevalt me tot op heden prima dat ik hier eindelijk ook tijd voor heb, maar ik merk wel dat ik tegelijkertijd weer zin begin te krijgen in iets ‘werk-achtigs’. Soms voel ik me namelijk niet zo nuttig, wanneer ik me wijt aan al die dingen, die ik weliswaar erg leuk vind om te doen, maar die weinig tot geen maatschappelijke waarde hebben en al helemaal geen brood op de plank brengen. Het is toch wel een luxepositie, als je de mogelijkheid hebt tot het verrichten van diverse klooizaamheden. Dat kan niet eeuwig duren, dat begrijp ik ook wel. Dus mijn goede voornemens voor 2016 zijn: een scriptie schrijven (ik heb nog ergens een masterscriptie neurolinguïstiek liggen), eventueel een baan vinden en daarnaast toch ook doorgaan met klooien, want dat hoort nou eenmaal bij mij. Dat laatste zal geen probleem zijn: genoeg plannen waar het klooizaamheden betreft. Het schrijven van een scriptie en het vinden van een baan daarentegen zullen nog wel enige voeten in aarde hebben.

Dus we blijven voorlopig in Bulgarije? Dat is niet gezegd. Klooien en werken kan in Nederland net zo goed als in Bulgarije. We gaan of komende zomer terug naar Nederland, of we blijven nog een jaartje extra. Dat hangt van enkele zaken af, die nog niet duidelijk zijn en waarover later meer.

En de bouwval dan? We zijn tot de conclusie gekomen dat we het niet willen verkopen. Het blijft ons project en op een dag wordt het dat mooie huis van de tekeningen, ons huis. Of we nou in Nederland of in Bulgarije wonen, ooit zal er op dit blog, Project Bulgarije, een foto verschijnen van een prachtig klaar huis, dat eens een bouwval is geweest.

Een jaar geleden had ik veel verwachtingen, die al snel niet reëel bleken. Het was een hele uitdaging om me steeds maar weer aan te passen aan nieuwe ontwikkelingen. Er zijn vele momenten geweest waarop ik niet verwachtte, dat ik me hier ooit echt thuis zou gaan voelen. Maar toch is het gelukt! We hebben ons leventje met onze twee kleine meisjes op de rails gekregen. We hebben een fijne eigen plek, spreken de taal (nou ja, zo goed en zo kwaad), kennen wat mensen en weten de weg. We hebben onze gewoontes hier, net als in Nederland. Na een jaar, wonder boven wonder, is alles nu stabiel.

En natuurlijk mis ik mijn familie en vrienden in Nederland regelmatig, vooral nu met de feestdagen. Maar tegelijkertijd weet ik zeker dat ik dit avontuur voor geen goud had willen missen.

 

Ik wens iedereen een heel gelukkig 2016!

Veel liefs uit Bulgarije.

2 comments for “2015, een jaar van diverse klooizaamheden

  1. Karin Jongman
    31 december 2015 at 00:58

    Lieve Katrien,

    Heerlijk om te lezen!
    Wij wensen jullie alle geluk, goeds en bovenal een gezond 2016!

    Liefs
    Karin

  2. 3 januari 2016 at 19:47

    Lieve Katrien en Mitko,
    Het is een plezier om jullie ervaringen te lezen. Het is ook fijn om een voorstelling te maken van jullie omstandigheden. Zo te zien voelen jullie je steeds beter op je plek en wordt Bulgarije van jullie alle vier.Voor de twee kleine meisjes is het denk ik heel belangrijk ervaring op te doen in het vaderland. Het moederland komt vanzelf wel mee. Het lijkt me ook bijzonder voor Katrien om zo goed thuis te raken in
    Mitko’s land, zoals omgekeerd Mitko in het land van Katrien thuis geraakt is.
    Katrien je mag mijn reactie wel bij de andere plaatsen hoor. Daar heb ik geen bezwaar tegen.
    Oh ja: een heel gelukkig Nieuwjaar! met veel mooie momenten en met gezondheid voor alle vier!
    Nieuwjaarsgroet van Jannie .

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.