Hoesten in Bulgarije: Een cultuurverschil

In de lente vorig jaar zaten wij eens in het park op een terras naast een groot springkussen. Op dat springkussen, een rood kasteel, stuiterden verscheidene peuters, waaronder die van ons, opgewonden in het rond. Er stonden twee koude biertjes voor ons op tafel, de zon scheen en zo zaten we te genieten van een stralende lentemiddag. Ineens kwam er een zeer modieuze, doch uiterst nerveuze Bulgaarse moeder paniekerig op ons afgerend. ‘Your child is ill! She has a pneumonia! Take her out of there!’ Stomverbaasd keken Mitko en ik elkaar aan. Een longontsteking? Tussen de vrolijk rondfladderende kindertjes zagen we boven in de torenkamer onze licht verkouden dochter glunderend naar ons zwaaien.

De neurotische moeder, die met haar geschreeuw inmiddels het hele terras op de hoogte had gebracht van de levensbedreigende ziekte van onze dochter, stond erop dat wij ons doodzieke, zeer besmettelijke kind direct uit het springkussen zouden halen. ‘Bedoel je haar?’ vroeg ik, nog steeds met stomheid geslagen. Ik wees naar mijn dochter, die kraaiend van plezier op het punt stond om samen met haar nieuwe vriend, het blije zoontje van de boze mevrouw, via de opblaasglijbaan naar beneden te suizen. Ja, die bedoelde ze. Zag ik dan niet dat ze vreselijk aan het hoesten was en daarmee een groot gevaar vormde voor de gehele springkussenpopulatie?

Mitko sprong bijna uit z’n vel. Desondanks wist hij haar nog redelijk kalm te vertellen dat wij geenszins van plan waren om onze goedgeluimde dochter uit het luchtkasteel te verwijderen. Kwaad redde de vrouw haar teleurgestelde zoon uit het besmette springkussen om hem vervolgens op deze prachtige dag hoogstwaarschijnlijk thuis in een heel schoon kamertje op te sluiten. Arm ventje.

Dezelfde week nog werden we gebeld door de leidster van de kinderopvang. Onze dochter zou nu vreselijk hoesten en met spoed naar de dokter moeten worden gebracht. Onzeker geworden door deze woorden, besloten we te doen wat ons verteld werd.

De dokter, een vrouw met een lange turquoise rok en een forse leesbril met vlindermontuur, beluisterde de longen van onze hoestende dochter en hoorde een ruis. Een röntgenfoto lag voor de hand, om te kijken of er sprake was van bronchitis of een longontsteking. Ook de niet-hoestende dochter werd onderworpen aan de stethoscoop, want zusjes besmetten elkaar nou eenmaal snel. Bij haar hoorde de dokter geen ruis, maar voor alle zekerheid moest er ook van dit niet-hoestende borstje een röntgenfoto worden gemaakt. Ik was op z’n zachts gezegd verwonderd over deze gang van zaken. ‘Röntgenstraling is toch schadelijk?’, vroeg ik enigszins verward. ‘Nee hoor, niet in zulke kleine hoeveelheden.’ We werden meteen doorgestuurd naar de röntgenafdeling, waar we nauwelijks hoefden te wachten. De foto’s waren binnen vijf minuten klaar. Terug in de kamer van onze dokter werd ons op strenge toon verteld dat de jongste duidelijk bronchitis had en de oudste beginnende bronchitis. Ze wees op een paar vlekjes op de foto, wat me natuurlijk niets zei. Als we het niet behandelden, dan zou een longontsteking naar alle waarschijnlijkheid het gevolg zijn. Ze schreef een uitgebreid recept uit, een lange lijst vol verschillende soorten anti- en probiotica en allerlei hoestdranken.

Eenmaal buiten beseften we pas wat een merkwaardige reeks van gebeurtenissen er zojuist had plaatsgevonden. Daar stonden we dan, met onze actieve, vrolijke dametjes aan de hand. Het ene kind naar onze mening alleen een beetje verkouden en beide kinderen vrolijk en actief, met een gezonde eetlust, een goede stoelgang en zonder koorts. En toch hadden we twee röntgenfoto’s van hun longetjes op zak en dienden we nu een hele waslijst antibiotica aan te schaffen. We zijn natuurlijk gewoon naar huis gegaan, zonder tussenstop bij een apotheek. Na een paar dagen hoestte onze dochter niet meer.

Vorige week echter, hadden de zusjes het allebei flink te pakken. Ze hadden koorts, buikpijn, hoofdpijn, waren hangerig en wilden niets eten. In eerste instantie waren we niet van plan om met ze naar de dokter te gaan. We hadden al eens ervaren wat er gebeurt als je met een simpele verkoudheid naar de dokter gaat: röntgenfoto’s en een stapel antibiotica. Kan je nagaan wat er gebeurt als je met een ziek kind naar de dokter gaat. Dus als een bezoek aan de dokter hier enigszins te vermijden is, dan houden wij ons aanbevolen.

Doch, onze jongste was na een week nog niet beter. Ze had nog steeds (lichte) verhoging, wilde alleen maar op de bank liggen en was vreselijk verkouden. Daarbij klaagde ze zo uitbundig over buikpijn, dat we toch besloten om even met haar langs een dokter te gaan, een homeopaat die ons door een kennis was aangeraden. Na enig luisteren met stethoscoop, kregen we nota bene van deze natuurgeneeskundige opnieuw het advies om een röntgenfoto te laten maken. Ook deze arts dacht namelijk terstond aan bronchitis of een longontsteking. Zelf dacht ik eerder aan constipatie, onze dochter had namelijk twee tot drie dagen geen ontlasting gehad, in combinatie met wat restverschijnselen van het griepvirus. Die theorie leek de arts echter niet zo interessant te vinden. Deze keer was ik gelukkig voldoende assertief en ervaren om het doktersadvies met betrekking tot het wederom laten maken van röntgenfoto’s, naast me neer te leggen. We werden naar huis gestuurd met een lijstje homeopathische geneesmiddelen die we braaf gekocht en toegepast hebben. Of het nou komt door een ontspannen nachtrust (inclusief een volle luier) of door die middeltjes, de volgende ochtend werd ons tijdens het ontwaken een prachtig Bulgaars lied ten gehore gebracht, uit volle borst gezongen door onze opgewekte peuter, rechtop staand in bed.

Ze hoestte maandagochtend nog wel een beetje, vooral ‘s ochtends en ‘s avonds, net als haar zus. Maar er was bij beide al ruim drie dagen geen sprake meer van koorts en daarbij waren ze verschrikkelijk energiek. Schrikbarend energiek. ‘Moeten we ze nu dan toch thuishouden?’, vroegen we elkaar wanhopig. We waren het er vrij vlot over eens dat we de kinderen gewoon naar de opvang zouden brengen. Een lastige beslissing, want we weten dat hoestende kinderen in de ogen van de medewerkers van de opvang per definitie ziek en besmettelijk zijn.

Ik heb het wel eens gegoogeld: een griepvirus is besmettelijk vanaf een aantal dagen voordat de klachten beginnen tot en met vijf dagen daarna. Onze kinderen zijn tien dagen thuis geweest, dus ze zijn hoogstwaarschijnlijk niet meer besmettelijk. Een dag voordat hun klachten begonnen daarentegen, toen er nog helemaal geen sprake was van hoesten, ja, toen waren ze wél besmettelijk. Kortom, het is helemaal niet logisch om hoesten  als indicator voor besmettingsgevaar te nemen.

Niettemin hebben pedagogisch medewerkers en bezorgde moeders in Bulgarije geen boodschap aan dergelijke evidente redeneringen, is gebleken. Hoe je het ook wendt of keert, welke argumenten je ook in de strijd gooit, zolang je kind hoest, is het (ernstig) ziek en zeer besmettelijk en kan het onder geen enkele voorwaarde in het springkussen of naar de kinderopvang. Wel hebben onze pogingen tot het voeren van een redelijke discussie geleid tot de invoering van een nieuwe regel op de kinderopvang: kinderen zijn vanaf nu geoorloofd om vijf tot zes keer per dag te hoesten. Bij een hogere hoestfrequentie zullen de ouders vriendelijk doch dringend worden verzocht hun kind onmiddellijk uit de opvang te verwijderen.

Mitko en ik zitten onrustig wiebelend op onze stoel. We kunnen ieder moment een telefoontje krijgen: ‘Your child is ill!’. Ze hoest een beetje.

 

Hoesten: Een cultuurverschil

Op straat gevonden: Man, 55, de rechter.

 

2 comments for “Hoesten in Bulgarije: Een cultuurverschil

  1. 27 januari 2016 at 18:33

    Mhahaha, goed verhaal, ik moet erg grinniken van je schrijfstijl. Tja, tegen vastgebakken bijgeloof onderneem je weinig inderdaad. In Zuid-Korea zijn ze ervan overtuigd dat je dood gaat als je ’s nachts je ventilator aan laat: https://en.wikipedia.org/wiki/Fan_death

    • Katrien Lammerts
      27 januari 2016 at 20:52

      Dank je! Die grinnik is zeker de moeite waard. ‘Gnork gnork’.
      Gelukkig hebben de ventilators in Zuid-Korea een speciale timer-knop zag ik.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.