Lang leve het optimisme!

Bedoel je communisme? Nee, ik bedoel optimisme. Aan Mitko heb ik beloofd om nu eens met iets positiefs te komen op mijn blog. Nu moet ik eerlijk zeggen, en dat zal velen van u verbazen, dat ik niet altijd even optimistisch van geest ben. Het is zelfs zo, dat ik van menigeen wel eens de feedback (kritiek is tegenwoordig een verboden woord, maar daar zal ik nu maar niet verder op ingaan) heb gekregen, dat ik een behoorlijke zeurpiet, brompot, dan wel klepzeiker kan zijn. Zelf heb ik hier nooit problemen mee gehad, maar misschien dat het anderen wel eens irriteert. Dat zeuren, ik zou het zelf liever positief verwoorden als kritisch beschouwen, is niet iets van de laatste tijd. Ik heb het eigenlijk altijd al gedaan. Op de lagere school kreeg ik eens een liefdesbrief van mijn grote liefde Herman en die luidde als volgt: ‘Liefe Katrien, Ik vindt jouw mooi haar en mooie ogen hebben en je kan heel mooi viool spelen. Weet je wat ik een leuke meid vindt. Een Katrien die niet zeurt.’ Mochten er Bulgaren zijn die mijn blog lezen en zich ergeren aan mijn gezever over hun land, dan is die liefdesbrief dus het bewijs dat mijn soms ietwat kritische houding deels ook de aard van het beestje is.

Iets positiefs dus.

Onder al dat stof en die vette viezigheid blijkt een heel fijn, blinkend schoon huis verborgen te zitten. Er is veel hout in huis, houten vloeren, houten balken en houten kozijnen. Na alles te hebben schoongemaakt, is het dat hout wat ik nu ruik, heerlijk. In het kader van het beloofde optimisme zal ik maar beter niet vertellen wat ik eerder zoal rook. Ook als ik de ramen openzet ruik ik hout, verbrand hout. Veel mensen stoken hier met hout of kolen en dat ruik je de hele winter door, overal. Het schijnt dat je na een tijd gaat verlangen naar frisse lucht, die nergens naar ruikt, gewoon naar frisse lucht. Maar die geur van houtvuur bevalt me tot nu toe prima. Hij draagt bij aan mijn vakantiegevoel en ik ben niet eens op vakantie!

Nu het huis zo lekker schoon en opgeruimd is, kan ik me, als de kinderen naar de opvang zijn, eindelijk bezighouden met zaken waarmee ik bezig wil zijn. Ik hoef niet meer steeds naar kantoortjes te drentelen en als ik moe thuis kom, dan toch de zwabber maar weer te vatten. In plaats daarvan ga ik nu, omdat ik dat wil, naar Bulgaarse les en kom ik langzamerhand een beetje bij van alle hectiek. Mitko komt ook steeds meer op adem, al is hij nog niet regel-klaar. Momenteel loopt hij niet geheel verzekerd rond, dan wel geheel onverzekerd, aangezien hij te lang in het buitenland is geweest om nog recht te hebben op een Bulgaarse zorgverzekering, doch geen buitenlander is en dus geen recht heeft op een zorgverzekering voor buitenlanders. Maar dat terzijde. Het gaat goed!

De kinderen gaan nu drie dagen per week naar de opvang en dat vinden ze geweldig. In het halletje trekken we hun schoentjes uit en hun slofjes aan. Dan geven ze ons een knuffel en zeggen ze: ‘Dag mama, dag papa’, waarna ze zonder begeleiding, gewoon helemaal uit zichzelf, vrolijk wegwaggelen op hun kleine beentjes naar de speelzaal. Wij staren ze dan zeer verbaasd na, want in Nederland ging ons vertrek bijna standaard gepaard met een paar minuten hevig drama. En nog steeds enigszins ontdaan door het gemakkelijke afscheid, maar ook blij omdat ze het daar goed hebben, gaan we dan maar.

optimisme op z'n best

Foto: Thinkstock

Wat de kinderen niet weten, is dat we dan niet naar huis gaan, maar naar ons stamcafé bij het park. Daar drinken we koffie met verse banitsa (bladerdeeg met fetakaas, heerlijk als het nog warm is!) en soms als toetje nog een stukje garash (machtige, superlekkere chocoladetaart). Als dat niet positief is!

0 comments for “Lang leve het optimisme!

  1. Peter Sluiter
    11 februari 2015 at 17:35

    Beste Katrien,

    Mag ik zo vrij zijn om op te merken dat het er niet toe doet of je optimistisch, kritisch, zeikerig danwel zeurderig of brompotterig je wederwaardigheden noteert. Ook kritisch beschouwen of klepzeiken mag gerust, wat mij betreft.
    Het enige wat relevant is, is dat wij als lezers kunnen volgen hoe het gaat met jullie avontuur en wat daarbij de gemoedstoestand van de schrijfster is. Die beide componenten zorgen tot nu toe namelijk voor zeer lezenswaardige columns.
    Wel eens aan gedacht om er ons onvolprezen Dagblad van het Noorden voor te benaderen?

    hartelijke groet,
    Peter Sluiter

    • 11 februari 2015 at 20:46

      Beste Peter,

      Dank je wel voor dit grote compliment! Geweldig om zo’n positieve reactie te krijgen. Ik heb eigenlijk nog maar kort geleden ontdekt dat ik schrijven (en klepzeiken, maar dat wist ik al) erg leuk vind om te doen. Wel een beetje optimistisch om het Dagblad van het Noorden te benaderen vind ik hoor, maar ik kan het natuurlijk eens proberen onder het mom van nee heb je ja kan je krijgen. En anders heeft de Gezinsbode misschien interesse. Of de Oosterparker. Ik zal er eens over nadenken. Nogmaals bedankt.

      Hartelijke groet terug!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.