‘Choose the route of dignity to your home’

Het is gelukt! Ik sta ingeschreven bij de gemeente Veliko Tarnovo, Bulgarije. Na ons vierde bezoek aan mijn vrolijke vriendin achter de migratiebalie, ben ik nu officieel geëmigreerd. Ergens vind ik het jammer dat het nu al geregeld is, want ik begon me net thuis te voelen in het gebouw waar onder andere de afdelingen Migratie en Verkeer gehuisvest zijn. Gelukkig moet Mitko binnenkort nog eens naar de afdeling Verkeer, aangezien hij geacht wordt zijn rijbewijs te vernieuwen om een aantal weer uiterst begrijpelijke redenen. We zullen het gebouw de komende tijd dus nog wel regelmatig mogen betreden.

Mooi zo. Het is een fijn gebouw, IMAG0467waar je je als buitenlander meteen van harte welkom voelt. Dat warme gevoel, het gevoel dat je veilig bent en dat er in dit land van hogerhand goed voor je gezorgd wordt, bekruipt je al zodra je de parkeerplaats op rijdt: Op een soort podium aan de voorkant van het gebouw worden de resten van wat ooit een auto is geweest tentoongesteld, waarschijnlijk om je er zorgzaam op te attenderen dat je vooral voorzichtig moet zijn in het verkeer. Bij de migratiebalie moeten we meestal even wachten, want mijn vriendin van Migratie komt vaak wat later op haar werk. Misschien doordat ze extra voorzichtig is in het verkeer, gezien de waarschuwing op het podium bij de parkeerplaats waar ze iedere dag mee wordt geconfronteerd.

Tijdens het wachten op het rode metalen bankje in de wachthoek kan je niet om het opzichtige plakkaat heen dat op het raam boven de migratiebalie hangt: Een enorm vliegticket, met daarop het ongetwijfeld goed bedoelde advies: ‘Choose the route of dignity to your home’. Choose the route of dignityDe poster verwijst naar het ‘voluntary return programme from Bulgaria for third-country nationals’. Met die ‘third-country nationals’ worden momenteel vooral Syrische vluchtelingen bedoeld ben ik bang. Dus stel, je hebt als Syriër hemel en aarde bewogen om die vreselijke oorlog te ontvluchten en je arriveert na een lange, ingewikkelde reis in Veliko Tarnovo, uitgeput van vermoeidheid, honger, dorst en alle emoties. Eindelijk plof je neer op het bankje bij Migratie en dan, als je net voldoende energie hebt om je zware hoofd op te heffen uit je handen, is het eerste wat je ziet: ‘Kies voor waardigheid en ga naar huis’. Welkom in Bulgarije. Om niemand buiten te sluiten, is hetzelfde gratis retourticket ook in het Frans, Russisch en Arabisch tegen het raam geplakt. Je zou haast denken dat onze migratievriendin heel wat vreemde talen beheerst, gezien het feit dat zij degene is die het raampje onder deze viertalige reuzentickets openschuift. Ze spreekt alleen Bulgaars. Maar goed dat er haast nooit iemand komt bij de migratiebalie in Veliko Tarnovo. Af en toe een Nederlandse, die goddank altijd haar Bulgaarstalige vriend meeneemt.

Ik heb het nu wel in de gaten. De Bulgaarse staat is een heel chagrijnige meneer. Hij houdt niet van gezelschap, krenterig en egoïstisch als hij is. Zijn eigen mensen heeft hij lang geleden al afgewimpeld. Nu stuurt hij ook noodlijdende buitenlanders, weliswaar hun waardigheid behoudend, linea recta terug naar huis. Zou hij gelukkig zijn, eenzaam en verlaten in zijn grote kille villa?

Chaotisch en kleurrijk

Nog steeds voelt het onwerkelijk dat we hier nu echt wonen. Het lijkt soms net een film waar we in beland zijn. De wereld is hier chaotisch en onlogisch, maar ook kleurrijk en uitdagend. De dagen vliegen voorbij en de mensen razen in hun auto’s over de bochtige, steile wegen zonder markering, stuiterend door de gaten in het asfalt, dwars door de stad.

Wij lopen, want onze nieuwe auto is, net als onze oude, behoorlijk kapot. We zijn er met open ogen ingetuind bij de koop van onze witte Subaru uit 1997 met een kilometerstand van 140.000, terwijl er eigenlijk meer dan 250.000 op de teller zou moeten staan als je het onderhoudsboekje er even op naslaat. De auto staat nu bij een mannetje dat we niet zo heel erg wantrouwen en we hopen dat hij de auto kan repareren. Dan zijn we tenminste niet voor niks nog een paar duizend euro lichter.

chaotisch en kleurrijkOndertussen worden we nog altijd van hot naar her gestuurd om documenten van kantoortje naar kantoortje te brengen. Tijdens het ondertekenen en bestempelen trekken de medewerkers van de kantoortjes uitermate serieuze gezichten, dus ik neem aan dat al het geteken en gestempel van zeer groot belang is voor ons bestaansrecht alhier. Met het voortbewegen van kantoortje naar kantoortje vullen wij onze dagen al weken, maar toch is er nog bijna niets daadwerkelijk geregeld. Wel komen we elke dag weer een stapje dichterbij die laatste stempel.

Alleen de kinderopvang is geregeld. De kinderen werden weliswaar onderworpen aan een bloedonderzoek, een urineonderzoek, een anaal en een perianaal onderzoek, maar dat heeft relatief snel geresulteerd in hun toelating op een gezellige kleinschalige kinderopvang. Als moeder moest ik nog wel even, ook door middel van een bloedonderzoek, aantonen dat ik geen syfilis heb. Syfilis? Ja, syfilis. Ik blijk geen syfilis te hebben. Veel is hier onlogisch. Inmiddels heb ik geleerd dat het volledig zinloos is om over dergelijke zaken lang na te denken.

De kinderopvang bevalt ons en de kinderen tot nu toe uitstekend. Ze doen er leuke dingen, krijgen een warme maaltijd en doen middagslaapjes. Zelfs onze peuter slaapt daar ’s middags een uurtje, hoewel ze dat al bijna een jaar niet meer deed. Gisteren brachten we de kinderen er voor de tweede keer een hele dag naartoe.

Op weg terug naar huis bedacht ik ineens, dat het wel leuk zou zijn om met mijn mobiel een paar foto’s te nemen van uitzichten onderweg, voor op mijn blog. Dus dat heb ik gedaan. Het was een tamelijk grijze dag, maar het was niet koud, ik denk zo’n vijftien graden. Wandel maar mee.

Chaotisch en kleurrijk

De opvang. Een echte Villa Kakelbont.

chaotisch en kleurrijk

De opvang bevindt zich achter het park met aantrekkelijke, zeer kleurrijke speeltuin.

chaotisch en kleurrijk

Van EU geld is er een soort watercomplex aangelegd dat momenteel geen water bevat en zo’n vijftig procent van het gehele park in beslag neemt.

Chaotisch en kleurrijk

Een Trabant Limousine op de parkeerplaats aan de andere kant van het park.

Chaotisch en kleurrijk

Dan is daar de hoofdweg. ‘Демократи за силна България’ staat op het spandoek links in beeld. ‘Democraten voor een sterk Bulgarije’, een politieke partij. Mitko heeft er een hard hoofd in. Het is namelijk niet ondenkbaar dat die democraten eigenlijk corrupte demoklojo’s zijn. Brede weg zonder markering, maar met mooi weids uitzicht was eigenlijk het door mij bedoelde onderwerp van deze foto. We steken over en lopen naar beneden richting de rivier.

chaotisch en kleurrijk

Beneden aan de rivier bevindt zich het enorme, uiterst gezellig ogende Interhotel (vier sterren). Hier drinken we een kop koffie op het terras. Daar beneden hadden Mitko en zijn klasgenoten ooit het eindfeest ter afsluiting van hun middelbare schooltijd.

chaotisch en kleurrijk

Het uitzicht vanaf het terras is fantastisch. Helemaal als de zon even doorbreekt.

chaotisch en kleurrijk

Een van de vele mooie doorkijkjes op weg naar huis.

Chaotisch en kleurrijk

En dan de helling op, terug naar de hoofdweg, via allerlei trappetjes tussen de huizen door. Geweldig vind ik die trappen.

Chaotisch en kleurrijk

Ik heb nog niet eens gekeken wat dit eigenlijk voor een monument is. Voor mij betekent het in elk geval: hoofdweg oversteken. Achter dit monument bevindt zich het pleintje waar onze straat op uit komt (met de bocht mee naar links).

Chaotisch en kleurrijk

Aan het pleintje staat ook dit vrolijk ingepakte huis. Wat zou er achter die lieflijke kozijnen-zeildoeken verborgen zitten? Mocht het niets worden met onze bouwval…

Chaotisch en kleurrijk

Vanaf het pleintje kun je, in plaats van onze straat in lopen, ook deze trappen beklimmen. Spannend!

Chaotisch en kleurrijk

Maar je kan ook nog even een stukje meelopen onze straat in. Links het gedeelte van het huis waar buurvrouw Rosa woont. Een strenge uitstraling heeft ze, maar met kerst stond ze voor de deur met vier appels uit eigen boomgaard en een kerstboomtakje voorzien van kerstbal.

Daar wonen we. Tweede poort aan de linker kant.

Daar wonen we. Tweede poort aan de linker kant.

Chaotisch en kleurrijk

Een roestig oud hek met uitstraling.

Chaotisch en kleurrijk

We zijn er!

Ach, we zien wel…

Je denkt dat je alles tip top tot in de puntjes geregeld hebt en dat is ook zo. Maar toch gaat niets volgens plan. Wat heb je nu geleerd, spelende vrouw?

Ik heb geleerd dat het misschien wel beter is om geen verwachtingen te hebben en ‘gewoon’ de realiteit te accepteren zoals die komt. Beter dan om koste wat kost de controle te willen houden, zodat je verwachtingen maar uit zullen komen. Alle energie gaat op aan pogingen om toch nog wat touwtjes in handen te houden, totdat je wanhopig tot het besef komt, dat je uiteindelijk helemaal nergens daadwerkelijk de controle over hebt. Dat inzicht komt even hard aan, maar heeft ook zo z’n voordelen. Want als de dingen nu eenmaal gaan zoals ze gaan, dan mag je eindelijk denken: Ach, ik zie wel… Een fijne gedachte, die in een keer mijn schouders omlaag trekt en een logopedisch zeer verantwoorde buikademing teweeg brengt.

Er zijn veel dingen anders verlopen dan verwacht. Ten eerste onze auto. Die zou door de neef van Mitko, Mitko (zo heet half Bulgarije nou eenmaal), van Groningen naar Sofia worden gereden. Als wij dan in Sofia op het vliegveld aan zouden komen, zou hij ons daar opwachten met onze eigen auto, met daarin onze eigen kinder-autostoeltjes en wat beddengoed voor onze eerste nachten in Bulgarije. niks te zienToen hij net een paar uur had gereden, belde hij ons op: Een ongeluk op de Duitse snelweg. Gelukkig was hij in orde. Twee dronken Italianen in een Poolse jeep hadden hem met hoge snelheid links achter geraakt, waardoor hij de macht over het stuur verloor. In de aflopende berm begon hij te tollen, waarna hij tot stilstand kwam tegen een boom, tien meter van de weg af, twee meter onder het niveau van de snelweg. De auto total loss. Ook de Italianen waren ongedeerd en ook hun auto was total loss. Zij werden door de politie meegenomen naar het bureau. Hopelijk krijgen ze hun rijbewijs nooit meer terug. Twee dronken Italianen in een Poolse auto, een Bulgaar in een Nederlandse auto en de Duitse politie: De communicatie verliep stroef. De rest van de avond belden we met Mitko’s neef, de Duitse politie en het alarmnummer van de ANWB.

Toen we op 23 december aankwamen in Bulgarije en voor het eerst ons nieuwe huis betraden, bleek de verhuiswagen met al onze spullen ook net te zijn gearriveerd, een dag eerder dan verwacht. Toen we in de taxi zaten van Sofia naar Veliko Tarnovo, werden we door de chauffeur gebeld, dat hij er al bijna was. Daar zit je dan met je verwachtingen. Ik verwachtte na die lange reis met twee kleine kindertjes ons nieuwe huis rustig te verkennen, iets te eten te halen, de bedjes klaar te maken en te gaan slapen. In plaats daarvan kwamen we de deur binnen, waarna direct ook allerlei lieve, lang niet geziene familieleden kwamen binnendruppelen, klaar om te helpen met het uitladen van onze complete inboedel. Toen arriveerde vrij snel ook de verhuiswagen. Deze werd in hoog tempo uitgeladen, de familieleden verdwenen en wij bevonden ons in een groot huis vol dozen, zakken en meubels. Dit huis bleek niet alleen groot, maar ook nog eens heel erg vies, merkte ik toen ik naar de wc moest, toen ik wilde douchen en toen ik een pannetje melk wilde opwarmen voor de kinderen. Alles was stoffig, vet en plakkerig. De afgelopen twee jaar hebben in dit huis alleen maar studenten gewoond. Dat hadden we graag geweten, want dan hadden we ruim van tevoren een professioneel schoonmaakbedrijf laten komen. Het is nu 10 januari en ik ben nog steeds aan het schoonmaken en opruimen. Dat gaat namelijk nogal langzaam als je nog geen oppas of opvang voor je twee kleine dametjes hebt en je kerel steeds met z’n rugzak op de deur uit gaat om zaken te regelen, die overigens wel degelijk van groot belang zijn.mama, moet je zien

Nog zoiets… Je moet hier overal naartoe om dingen te regelen. Je kan niet even een telefoontje plegen om internet aan te vragen, of online wat formulieren invullen om een ziektekostenverzekering af te sluiten. Nee, je moet naar allerlei vage kantoortjes met dikke verwarmingsbuizen op ooghoogte, om documenten te laten vertalen en te legaliseren, stempels te laten zetten en geld te betalen wat is er buiten te zien?en dan heb je weer iets bijna geregeld, maar moet je over een paar dagen wel nog even terugkomen om nog een document te brengen dat je bij een ander kantoortje moet laten ondertekenen, waarvoor je een kopie van iets nodig hebt wat je eerst nog moet aanvragen bij weer een ander kantoortje. En als je dan met het hele gezin bij de gemeente na een half uur wachten eindelijk aan de beurt bent, staat ineens al het personeel tegelijkertijd op van achter de bureautjes om een uur lang met pauze te gaan.

Maar wat dan wel weer geweldig is, is dat je binnen een paar uur een internetaansluiting hebt. Je doet je rugzak op, vol belangrijke papieren, en gaat dan naar zo’n vaag kantoortje. Daar zeg je dat je internet wil. internetEven later komen er twee mannen aan je deur met het internet. Internet is een kabel. De twee mannen gaan voor je huis ieder met een ladder tegen een paal staan en hangen het internet vervolgens op tussen die palen. En dan heb je dus internet. In Nederland duurt het veel langer om aangesloten te worden op het internet: Er wordt op een gegeven moment een modem bezorgd, waarna er ergens een onzichtbare man op een onzichtbaar knopje drukt. Dat geheel is blijkbaar zo’n langdurig proces dat je een week of drie later internet hebt. Inmiddels bungelt hier het internet dus al gezellig tussen de elektriciteitspalen voor ons huis. Het doet het prima. Soms valt het uit, bijvoorbeeld als je net online het schadeformulier van de autoverzekering helemaal hebt ingevuld en op het punt staat het te verzenden.

Аls je auto total loss gaat, heeft dat een lange nasleep en dan heb ik het nog niet eens over de afsleep! Onze Citroen is na het ongeluk afgesleept naar een Duitse Abschleppdienst, die maar niet mee wil werken. Toen ik belde om te informeren wanneer ze nou eindelijk eens de foto’s van de schade naar de Alarmcentrale dachten op te sturen, wat hen veel eerder al gevraagd was en waartoe ze ook verplicht zijn, werd ik als volgt ‘te woord’ gestaan: ‘Fuck dein Citroen’, waarna de verbinding werd verbroken en ik met stomheid geslagen de telefoon terug op de lader zette. Uiteindelijk heeft de Alarmcentrale in overleg met de verzekering besloten om de auto dan maar op te laten halen door een transporteur, zodat eindelijk de schade officieel kan worden opgenomen. Ik ben benieuwd wat de transporteur bij die Abschlepperdepep aantreft. Ik hoop eigenlijk alleen maar dat ik op een gegeven moment herenigd zal worden met mijn speciale lievelingshoofdkussen met gat in het midden voor mijn oor, waardoor ik nooit last had van een opgevouwen oorschelp.

te zien vanuit dakraamHet is een hectische, onwerkelijke tijd voor ons. In zo korte tijd zijn er ontzettend veel dingen gebeurd. Maar het is ook goed zo. Ik merk dat er steeds meer rust komt naarmate het huis opgeruimder wordt en de papierwinkel kleiner. Er komt steeds meer ruimte om de buitenwereld in ons op te nemen. Op zoek naar een nieuwe auto, bevinden we ons ineens Veliko Tarnovoin een groezelig, maar heel gezellig typisch Bulgaars buurtcafeetje, waar we een heerlijke verse salade zitten te eten en frietjes met feta erop en waar de mensen uit de buurt lekker zitten te kaarten aan de donkere houten picknicktafels op zaterdagmiddag met een biertje erbij. En als we op weg zijn naar de kinderopvang voor een kennismaking, staan we zomaar in de stralende zon op de brug boven de rivier naar de honderden huisjes op de helling van de mooie oude wijk van Tarnovo te kijken. Wat een uitzicht! En wat een weertje!

Ach, het zal wel goed komen. We zien wel…

Gelukkig nieuwjaar! Честита нова година!

Ja hoor, we zijn goed aangekomen. Na een week nu ook enigszins geïnstalleerd in een huis dat de afgelopen twee jaar een studentenhuis blijkt te zijn geweest. Groot en vies! Hoe wanhopig was ik even! Onder de trap vond ik meerdere zwarte, uitgeharde drolletjes, ik denk van een kat. Maar in principe is het een goed en mooi huis. Na een week schoonmaken begint het nu langzaam eigen te worden en dat motiveert. Later meer. Voor nu iedereen de beste wensen. Gelukkig nieuwjaar!

Gelukkig Nieuwjaar

Onze straat gisteren: Karaminkov

Ons huis-to-be!

Zoals eerder al eens vermeld, hebben we een bouwval gekocht in het mooie oude gedeelte van Veliko Tarnovo. En een bouwval is het! Ik heb het zelf nooit van binnen gezien. Mitko is er geweest en heeft het huis uitgebreid bekeken van binnen en van buiten, samen met zijn vader en een vriend die in de bouw werkt. Vorig jaar hebben we het huis ernaast gehuurd voor een maandje, dus ik ken het huis van buiten wel een beetje, maar toen wisten we natuurlijk nog niet dat we het zouden kopen. De locatie is echt prachtig: vlakbij het oude stadscentrum, aan de rivier, met uitzicht op een groene heuvel. Er zit een grote voor- en achtertuin bij, wat echt uniek is zo vlakbij het centrum. De fundering van het huis bestaat uit het gesteente van de heuvel en de basismuren zijn tachtig centimeter dik, dus het huis zal niet snel instorten (al zou je dat niet zeggen als je de foto’s ziet). Het huis is een nationaal monument vanwege de historische waarde van de hele wijk.

We hebben foto’s van de makelaar gekregen, slechte, wazige kiekjes die hij ook op z’n website had gezet. Uit die foto’s valt niet veel op te maken, behalve dat het huis gewoon een dikke puinhoop is. Ik vind het inmiddels wel een mooie puinhoop. Onze puinhoop. Maar misschien vind ik het allemaal wel iets minder romantisch als ik deze puinhoop straks met eigen ogen heb mogen aanschouwen. We zullen zien.

Huis to be

Foto’s makelaar

Ja, dat is niet zo best. Gelukkig hoeft het niet snel bewoonbaar te zijn, want we hebben een heel fijn huis gehuurd voor de komende tijd. Het idee is dat dit onze vaste plek in Bulgarije wordt voor de toekomst. Ons vakantiehuis eigenlijk. Maar het zou natuurlijk wel leuk zijn als het af is ruim voor ons vertrek terug naar Nederland, zodat we er nog een jaartje kunnen wonen.

In samenwerking met een Bulgaarse architect hebben we hele mooie tekeningen gemaakt van het huis zoals het moet worden na de verbouwing. Ik kan er urenlang bij wegdromen. Dan zie ik al helemaal voor me hoe we lekker op onze veranda in de schaduw zitten op een hete zomermiddag, koud biertje erbij rechtstreeks uit de keuken met openslaande deuren… We hebben zelf alles bedacht en getekend in het programma Floorplanner. Ontzettend leuk om te doen! Vervolgens heeft de architect bekeken of alles mogelijk was en er professionele plattegronden en 3D tekeningen van gemaakt. We hebben geprobeerd om de oude Bulgaarse stijl zo goed mogelijk in stand te houden en tegelijkertijd een praktische indeling te verkrijgen. Als het even kan (d.w.z. als het betaalbaar is), willen we lekker veel hout en natuursteen gebruiken.

Gezien vanaf de voorkant, lijkt het huis net een klein laag schuurtje, doordat het tegen een heuvel is aangebouwd. Aan de achterkant daarentegen kan je zien dat het een enorm huis betreft. In zijn geheel heeft het huis een oppervlakte van 200 vierkante meter. Als je in

huis to bede nabije dan wel verre toekomst het huis binnenkomt door de voordeur, sta je in een hal met deuren naar de drie slaapkamers, een deur naar de kleine maar lichte studeer-/logeerkamer met balkon en een deur naar de badkamer. In het midden van de hal bevindt zich de trap naar beneden. Dat is gek: Je komt het huis binnen en je bent meteen boven. Maar het is leuk dat je de hele benedenverdieping, met veranda en uitzicht en al, dan nog te wachten staat. Beneden kom je weer in een halletje waar de achterdeur naar de veranda, de klapdeuren naar de woonkamer met keuken, de deur naar de douche/wc en de deur naar de tweede ruime studeer-/logeerkamer zich bevinden. Deze studeer-/logeerkamer is heel ruim en heeft een huis to begrote inbouwkast rechts achterin, waar een oude traditionele oven in de achtermuur is ingebouwd. Een rare plek voor een oven. We weten nog niet wat we ermee gaan doen, maar in die inbouwkast komen in elk geval de wasmachine en de droger. In de woonkamer is een vrij donker zitgedeelte. Er kunnen geen ramen in de achterwand worden gemaakt, aangezien deze wand op de rotsen steunt. Misschien is het daar op warme dagen wel heel lekker koel. Links achterin dat zitgedeelte is de trapkast, die we als bergruimte willen gebruiken. Eventueel kunnen we daar een open haard maken, bedachten we vorige week ineens. Voorin de woonkamer is een licht eetgedeelte met in de aanbouw een open keuken met openslaande deuren naar de veranda. Ja, de veranda, dat wordt echt fantastisch ’s zomers.

En als je dan vanaf de veranda het trapje omlaag loopt, dan sta je in onze mooie groene achtertuin met grote walnotenboom. Ik denk dat ik onder die boom ook leuk een opblaaszwembad kan neerzetten met daarnaast mijn mega luie ANWB vakantiestoel met bekerhouder.

Zwakke momenten

Ik ruil al mijn zekerheden in voor onzekerheden. Huis verkocht, vaste baan opgezegd en binnenkort ook uitgeschreven uit het Nederlands bevolkingsregister. Straks heeft alleen Mitko een inkomen, hebben we een onbewoonbaar eigen huis en bouwen we geen pensioen meer op. Hoe dichter de datum van onze vlucht nadert, hoe vaker ik mezelf weer even moet vertellen waarom we dit in hemelsnaam ook alweer hadden bedacht.

We willen een tweede thuis in Bulgarije creëren, want ons gezin bestaat nu eenmaal uit in totaal 2 Bulgaren en 2 Nederlanders. Het kan nu nog, want de kinderen zijn nu nog jong genoeg om zich gemakkelijk aan te kunnen passen aan grote veranderingen. Als we het nu niet doen, dan doen we het nooit meer. En zo ga ik dan nog een tijdje door, totdat ik het weer helemaal zie zitten.

Een lastige vraag die me veelvuldig gesteld wordt door mensen om me heen, is wat ik daar dan zoal ga doen. Een begrijpelijke vraag. Meestal geef ik laconiek antwoord met zoiets als: ‘Ik zie wel, eerst maar eens Bulgaars leren’. Ondertussen stel ik mezelf natuurlijk ook regelmatig die vraag wat ik daar nou eigenlijk ga doen. Vaak bedenk ik dan zo een paar leuke dingen, waardoor ik het meteen weer helemaal zie zitten. Maar zo nu en dan heb ik ook wel mijn zwakke momenten, waarop ik me niet zozeer afvraag wat ik daar wil gaan doen, als wel wat ik daar überhaupt moet. En aangezien de tijd nu toch wel heel snel gaat, voel ik me op die momenten ongeveer zo: momenten in de tornadoConcreet ga ik dus eerst maar eens een leuke intensieve talencursus doen. Er is daar goede kinderopvang, de kinderen staan zelfs al ingeschreven, dus ik kan een paar dagen per week in alle rust woordjes leren. En ondertussen ga ik dan maar een beetje proberen te wennen aan alles. En daarna zie ik wel (op een zorgeloos toontje dus).

Planning staat vast

De koper van ons huis in Groningen heeft de financiering nu officieel rond. We nemen aan dat dit heuglijke feit betekent dat niets onze planning nu nog in de weg staat.

Zaterdag 20 december, ja over precies een maand (!), zal een enorme verhuiswagen zich door de smalle straatjes van het Blauwe Dorp manoeuvreren. Uiteindelijk hebben we er toch voor gekozen om een gerenommeerd Bulgaars verhuisbedrijf in de arm te nemen. Ten eerste bleek dit bedrijf bereid om onze prachtige spullen voor minder geld naar Bulgarije te vervoeren dan die vage, telefonisch onbereikbare facebook-vrachtwagenchauffeur. Daarnaast is onze troep, ik bedoel waardevolle inboedel, nu ook verzekerd. Toch een prettig idee dat wij, mocht onze verhuiswagen plots van deze aardkloot verdwijnen, nooit helemaal met lege handen zullen achterblijven. De vrachtwagen is 7 meter lang en 2,40 meter breed. Onze straat is ook ongeveer 2,40 meter breed met vele bochten, dus dat kan nog interessant worden.

Zondag 21 december houden we vrij om het huis geheel en al spik en span te maken, zodat het echt tot zijn recht komt als de nieuwe bewoonster haar intrek neemt. Nou ja, dat klinkt wel heel poeslief. We hopen eigenlijk gewoon dat we eraan toe komen om de grootste drab te verwijderen, zodat ze hier een beetje fatsoenlijk haar spullen neer kan zetten.

Maandag 22 december zal de overdracht van ons huis plaatsvinden bij de notaris. Hopelijk houd ik het droog, want het is geen kattenpis om officieel afstand te doen van ons dierbare helemaal zelf opgeknapte nest, terwijl het nog vrij onduidelijk is wat we er nou eigenlijk voor terug krijgen: een grote huurwoning die we nog nooit met eigen ogen hebben mogen aanschouwen en een koophuis, ook heel groot, doch onbewoonbaar. Maar het komt goed, want meer ruimte krijgen we en dat is op dit moment een grote noodzaak.

En op dinsdag 23 december hopen we in één ruk naar Veliko Tarnovo te kunnen reizen. Alles is gepland en geboekt, dus alles is in kannen en kruiken, theoretisch gezien. Ik ben heel benieuwd hoe onze kleine dames zich zullen houden, want ze moeten respectievelijk 2,5 uur in de auto, 2 uur wachten, 3 uur vliegen, 1 uur wachten, 4 uur met de trein, een half uur wachten en een half uur in een taxi.

Maar dan zijn we er ook!

Eerst nog wat dingen regelen…

Nog snel even wat verstandskiezen trekken

EmigrerenDaar moet je dus ook aan denken als je aan zo’n onderneming begint: de tandarts. Mijn tandarts heeft me een paar weken geleden aangeraden om mijn verstandskiezen, ik had er nog drie, maar eens te laten trekken. Ik had namelijk vier gaatjes, waarvan drie mijn verstandskiezen betroffen. Ze benadrukte dat ik op korte termijn wel eens behoorlijk last kon krijgen van die kiezen. Ik bedacht dat ik dan misschien naar een Bulgaarse tandarts zou moeten om ze eruit te laten halen. Dat idee stelde me niet echt gerust, integendeel. Ik ben me er terdege van bewust dat het een vreselijk vooroordeel is om te denken dat een Bulgaarse tandarts in een klein schimmelig kamertje bij gloeilamplicht met een grote verroeste middeleeuwse nijptang mijn kiezen eruit zou wrikken. Je hebt vast hele goede tandartsen in Bulgarije. En toch leek het me ineens, wie had dat gedacht (!), een heel goed idee om die drie verstandskiezen in één keer te laten trekken door een kaakchirurg in ons eigen Groningse Martiniziekenhuis. Ik heb er vreselijk tegenop gezien, dat wel. In mijn anders altijd zo optimistische verbeelding, zat ik tijdens de afscheidslunch op mijn werk al een vloeibare kroket door een rietje naar binnen te werken. Maar gisteren is daadwerkelijk het kwaad geschied en ik heb geen centje pijn! Lang leve een combinatie van de maximum dosis paracetamol en ibuprofen. Ik moet wel even wennen aan de drie grote gaten in mijn kaak waarin van alles achterblijft, maar dat terzijde. In het ergste geval ga ik nu dus met slechts één gaatje naar Bulgarije. Desalniettemin, als het even kan laat ik die nog vullen door m’n eigen tandarts.

 

 

 

Exit!

Eigenlijk valt het best mee. De grootste dingen zijn al geregeld. We hebben het huis verkocht, een huurhuis gevonden, tickets geboekt en een Bulgaarse vrachtwagenchauffeur geregeld voor de verhuizing van onze spullen. Er is overigens in die vrachtwagen nog plek voor één persoon, dus mocht je tegen de kerstdagen gratis in een volledig gemeubileerde vrachtwagen naar Bulgarije willen reizen, laat het ons dan even weten. We verwachten niet dat de vrachtwagenchauffeur van plan is om onze volledige inboedel onderweg te verkopen onder het mom van bijvoorbeeld beroving, maar een meerijder zou wellicht een oogje in het zeil kunnen houden. Terwijl ik dit schrijf, herinner ik me opeens dat Mitko gezegd heeft dat ik me wel wat minder wantrouwig mag opstellen waar het zijn landgenoten betreft. Dat is eigenlijk ook wel zo. Hoogstwaarschijnlijk komt onze inboedel helemaal compleet en volledig ongedeerd aan op de plaats van bestemming!

Nog een belangrijk ding dat ik moet doen: officieel mijn baan opzeggen. De opzegtermijn is een maand en ik heb nog een maand vakantie staan. Dit betekent dat ik vanaf 1 december kan stoppen met werken en per 1 januari officieel uit dienst zal treden. Dat is niet niks. Met bloed, zweet en tranen heb ik een vast contract weten te krijgen. In deze tijd worden vaste uren op mijn vakgebied, eigenlijk sowieso in de zorg, nauwelijks meer vergeven. En toch geef ik dat alles nu zomaar op. En het voelt nog als een hele goede beslissing ook!

exit

In verband met mijn vertrek, nodigde mijn leidinggevende me uit voor een zogenaamd ‘exitgesprek’. Begrijp me niet verkeerd, onze verstandhouding is altijd goed geweest, maar bij de term ‘exitgesprek’ kwamen bij mij direct allerlei verontrustende beelden voorbij flitsen. Eén daarvan heb ik geprobeerd zo realistisch mogelijk te verbeelden, maar ik ben er niet helemaal tevreden over. Ik had een bureau-schietstoel willen tekenen. De veer onder de stoel is echter niet goed gelukt. Wellicht zal de stoel nu, na een druk op de knop, loeihard rondjes gaan draaien, waarna die arme werknemer zo de deur uit geslingerd wordt. Ach, uiteindelijk komt het op hetzelfde neer: Exit werknemer! In m’n agenda staat op 1 december genoteerd: eindgesprekje.