Project Bulgarije verkeert in midlifecrisis

 

De doelen van Project Bulgarije zijn enigszins vervaagd. We moeten ons nu afvragen wat we hier verder nog gaan doen.

Twee posts geleden deelde ik mee dat de verbouwing binnenkort van start zou gaan en dat ik tevens op korte termijn bij de universiteit aan het werk zou gaan. In mijn vorige bericht liet ik al weten dat de verbouwing voorlopig niet doorgaat. Bij deze dan de boodschap dat ook mijn baan aan de universiteit geen doorgang zal vinden.

Men had mij de baan reeds toegezegd, echter, er brak een moment aan waarop er ineens een ander op de voorgrond sprong. Dat kan gebeuren (hier). Twee dagen later sprong diegene toch weer terug naar de achtergrond. Ook dat kan gebeuren. Op het moment dat die ander mijn baan als het ware voor m’n neus ‘wegkaapte’, voelde ik me in eerste instantie teleurgesteld en ontdaan. Verbazingwekkend genoeg hield mijn terneergeslagen toestand slechts enkele uren aan. Na die korte periode van algehele misère, sloeg de teleurstelling plotsklaps om in een gevoel van immense opluchting en vrijheid. Twee dagen later dus, liet men mij weten dat ik toch die functie mocht vervullen, waarschijnlijk in de verwachting dat ik daar wel blij mee zou zijn. Maar al die onzekerheden door mijn gebrek aan kennis op het gebied van Neerlandistiek, al die lieve studenten die op mij zouden rekenen, al die verantwoordelijkheid en al die stress, ik had er helemaal geen zin meer in. Ik besefte, eigenlijk te laat maar nu dus door omstandigheden net op tijd, dat het idee van werken alleen al, mij torenhoge spanningen bezorgde. Zodoende heb ik uiteindelijk vrolijk bedankt voor de buitenkans om in Bulgarije als docent Nederlands aan de slag te gaan.

Nu is de vraag, wat we nou eigenlijk verder gaan doen in Bulgarije, zo zonder bouwproject en zonder baan. Mitko heeft zijn freelance-werk als tolk natuurlijk nog en dat loopt als een trein, maar hij mist het bouwproject als bezigheid, als doel. Een aantal dagen geleden begon hij over het nemen van vliegles en de daaropvolgende logische stap, namelijk de aankoop van een vliegtuig. Ik bedacht dat we dan volgend jaar, bij onze zoektocht naar een huis in Nederland, rekening zouden moeten houden met voldoende ruimte voor een landingsbaan. Ik zag ons al wonen in een vervallen boerderij uit het jaar nul, ergens midden in het aardbevingsgebied in Noord-Groningen. Want als we eerst nog een vliegtuig moeten kopen, dan kunnen we ons daar misschien over tien jaar wel een godvergeten bouwval veroorloven, tenminste als we verder geen ‘gekke dingen’ doen. Maar ik nam zijn plannen iets te letterlijk. Gelukkig maar. Ik hoop dat hij weldra iets vindt waar hij zijn ei in kwijt kan.

Zelf wil ik ook graag mijn ei ergens in kwijt kunnen. Het bouwproject mis ik niet, maar zoals eigenlijk al jaren het geval is, mis ik wel een richtpunt, of een ambitie. Ik ben nu in de luxepositie dat ik niet per se hoef te werken, want met Mitko’s inkomen redden we het prima hier in Bulgarije, zo zonder bouwproject. Ik heb dus nog ongeveer een jaar om één en ander uit te zoeken. Maar hoe doe je dat? Dingen uitzoeken?

Project Bulgarije heeft een midlifecrisis. Laten we het daar vooralsnog maar op houden.

Midlifecrisis

 

2 comments for “Project Bulgarije verkeert in midlifecrisis

  1. 22 juli 2015 at 11:13

    Kom wonen op de Buitenplaats Koningsweg in Arnhem Noord! Oude Duitsche bunker boerderijen, een vliegveld van de luchtmacht en een zweefvliegveld naastgelegen dus wat wil je nog meer? http://www.koningsweg.com/home

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.