Soms kan je gewoon wel door de grond zakken!

Figuurlijk kan je soms zomaar door de grond zakken. Ook letterlijk kan je gemakkelijk ergens doorheen zakken, zo heb ik ervaren.

Ik stond te douchen toen de beheerder van ons appartement aanbelde om de huur te innen. Mitko deed open en overhandigde hem de maandelijkse huursom, waarbij hij hem tevens meedeelde dat hij regelmatig gedruppel hoorde in de kelder. Ze gingen samen de kelder in, recht onder de badkamer, waar het water ongeveer even hard naar beneden plensde als het boven uit de douche stroomde.

Al snel bleek dat de afvoer flink lek was, de voegen van de badkamer open lagen en de steunbalken onder de badkamer hopeloos verrot waren. We kregen te horen dat het wellicht gevaarlijk was om nog langer gebruik te maken van de badkamer, omdat de vloer met man en muis de kelder in zou kunnen zakken.

De beheerder liet een vakman komen, een soort loodgieter, om de boel te repareren. Deze was van indrukwekkende omvang, had een rode neus en droeg een tuinbroek. Al snel had hij het lek in de afvoer verholpen, waarschijnlijk met plakband, en de voegen van de badkamer op expressieve wijze gekit. En ja hoor, het druppen stopte. We konden weer douchen, zei de man. Ik stelde hem de mogelijk ietwat overbezorgde vraag of dat dan wel veilig zou zijn, in verband met die verrotte steunbalken onder de vloer en dergelijke. Hij haalde zijn schouders op en antwoordde verveeld dat we dat risico zelf maar een beetje moesten inschatten.

Dus ik ben de kelder in gegaan met een lampje en heb die balken zelf maar eens bekeken. Die waren nat, zwart en zacht en op sommige plekken al behoorlijk versplinterd. Ik heb weinig verstand van dit soort zaken, maar mij leek het niet waarschijnlijk dat die balken nog veel steun konden geven. De afvoerbuizen naast de steunbalken waren roestig en leken al enigszins te buigen onder het gewicht van de badkamer. Kortom, mijn inschatting was dat het risico om met wc en al door de vloer te zakken, wel aardig groot was.

De beheerder liet ons weten dat de badkamer zo snel mogelijk gerenoveerd zou worden. Wij moesten dan maar voor een maandje of twee in een andere woning bivakkeren. Hoe lang de renovatie precies zou gaan duren, was aan de aannemer, die nog enkele weken met vakantie was. In afwachting van meer duidelijkheid, douchten we gedurende die weken zo weinig en zo kort mogelijk en alleen nog in een hoek van de badkamer, waar de vloer het minst doorboog. De kinderen mochten niet meer op de wc maar moesten gebruik maken van hun potje. ‘De badkamer is kapot, meisjes.’

Na zijn vakantie kwam de bruinverbrande aannemer de boel eens goed bekijken. Deze man maakte een iets professionelere indruk dan die met de rode neus. Dit was geen kwestie van een maandje of twee. In de dertig jaar dat hij in het vak zat, had hij nog nooit zulk prutswerk gezien. En dat zegt wel wat in Bulgarije! De hele vloer van de badkamer én van de hal moest eruit. Maar eerst diende er een architect aan te treden om tekeningen te maken voor een compleet nieuwe constructie. Die tekeningen zouden vervolgens door de gemeente moeten worden goedgekeurd. Pas dan kon de verbouwing beginnen. In totaal zou het project tenminste een half jaar in beslag nemen, maar het kon zeker ook langer duren.

We besloten om niet langer af te wachten en meteen op zoek te gaan naar nieuwe woonruimte, geschikt om te verblijven zolang ons Bulgarije-avontuur nog strekt. Na een korte zoektocht vonden we per toeval een hele leuke woning in een rustig straatje van de stad. Daar wonen we nu sinds een week of drie. Het is er licht en schoon. De plafonds zijn heel hoog, wat ik geweldig vind. We hebben twee balkons en zelfs een tuintje met perzik- en vijgenboom.

Ik realiseer me nu pas hoe benauwd en opgesloten ik me eigenlijk al die tijd voelde in ons vorige appartement. Het was er donker, stoffig, lawaaiig en het bleek er ook nog eens onveilig te zijn. Ik mis het geen seconde. Hier kunnen de kinderen tenminste weer veilig douchen en naar de wc. Ze kunnen zelfs buiten spelen. Eindelijk komen we een beetje tot rust na al die hectiek van de emigratie.

Het enige dat een beetje tegenviel in dit nieuwe huis, was de bijzettafel. Hij zag er leuk uit. Een achthoekig Engels tafeltje met een glazen tafelblad. Ik was aan het bellen. De bank was bezet, dus gedachteloos nam ik met mijn achterste plaats op het tafeltje. Al een tijdje zat ik daar, rustig telefonerend, toen onder mij ineens dat glazen tafelblad met een knal uiteen spatte in honderd miljoen kleine stukjes glas en een paar hele grote vlijmscherpe glasscherven. Daar zat ik dan, benen omhoog en kont omlaag, midden in dat achthoekige houten frame. Overal glas. Zes grote ogen keken me geschrokken aan vanaf de bank.

Ik durfde niet te bewegen. Mitko heeft eerst de kinderen in veiligheid gebracht en me daarna voorzichtig uit het tafeltje getild. Vervolgens heeft hij met een pincet ongeveer vijftien stukjes glas uit mijn bovenbenen geplukt. Gelukkig was dat alles, want als ik een van die grote glasscherven in mijn ruggengraat had gekregen, dan had het wel eens heel anders kunnen aflopen.

Wie weet was ik dan aan m’n einde gekomen doordat ik door een bijzettafel was gezakt. En wie de pijp uit gaat doordat hij door een bijzettafeltje zakt, die kan denk ik wel door de grond zakken. Ik kan tenminste heel wat heldhaftiger manieren bedenken om te gaan.

In ieder geval kunnen we voorlopig nergens meer doorheen zakken lijkt mij.

Glazenmaker Bulgarije

Onder toezicht van blote vrouwen en voetballers wordt de bijzettafel nu gerepareerd.

 

 

4 comments for “Soms kan je gewoon wel door de grond zakken!

  1. Mirjam
    11 september 2015 at 21:33

    Wat een verhaal weer Katrien! Gelukkig is het goed afgelopen. Ik geniet elke keer van je belevenissen, blijf ze vooral opschrijven!

  2. Rinse
    11 september 2015 at 22:28

    Spannend tot het eind! Halverwege het verhaal dacht ik dat ‘die rode neus’ door de vloer zou gaan! Ben benieuwd naar de afloop….jullie gaan niet terug toch?

    • Katrien Lammerts
      11 september 2015 at 22:40

      Hee Rinse, wat leuk! Jouw scenario had ook makkelijk gekund inderdaad. Nee hoor, we gaan nog niet terug. In elk geval zijn we nog tot zomer 2016 in Bulgarije. Dat is het plan tenminste…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.