Tweepersoons burgeroorlog

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: De verbouwing gaat voorlopig niet door. Ik heb er vrede mee. Om eerlijk te zijn voel ik me ontzettend opgelucht.

Sinds een klein jaar loopt het tolkbureau van Mitko als een trein. Gebleken is echter, dat voor de zelfstandig ondernemer het begrip ‘netto-inkomen’ niet hetzelfde inhoudt als voor de ons welbekende werknemer in loondienst. Waar laatstgenoemde met een gerust hart zijn hele netto-inkomen over de balk kan smijten, blijkt de zelfstandig ondernemer een groot deel van zijn netto-inkomen (circa 40%) opzij te moeten zetten om jaarlijks zijn inkomstenbelasting te kunnen betalen. Met andere woorden, het ‘netto-inkomen’ van de zelfstandig ondernemer blijkt eigenlijk slechts vergelijkbaar met het ‘bruto-inkomen’ van de werknemer in loondienst. Om eerlijk te zijn, hadden we daar even geen rekening mee gehouden. Je zou ons naïef kunnen noemen. Je zou ons heel goed naïef kunnen noemen.

Daarnaast hebben alle tegenslagen van het afgelopen half jaar (de nieuwe kapotte auto, de beslommeringen met de architect en alle bureaucratische noodzakelijkheden) ons zoveel geld gekost, dat we langzamerhand door ons spaargeld heen zijn geraakt. Het komt er uiteindelijk allemaal op neer, dat we net voldoende geld kunnen ophoesten om de aannemer te betalen. Echter, dan mag er tijdens de verbouwing helemaal niets mis gaan, kunnen we voorlopig niet ‘op vakantie’ naar Nederland en zal ons leven voor onbepaalde tijd in het teken staan van zoveel mogelijk geld verdienen voor het huis en alleen voor het huis.

Ik raakte in paniek. Mitko niet. Hij zag het, ondanks alle onverwachte kostenposten, nog wel zitten. We kwamen er simpelweg samen niet uit. Tot op de dag van vandaag kunnen we ten aanzien van het huis niet tot overeenstemming komen. Wel zijn we na veel drama gelukkig tot de conclusie gekomen, dat we niet met de verbouwing kunnen starten indien een van ons er niet langer achter kan staan. Maar oh, wat is er een hevige crisis voor nodig geweest om uiteindelijk tot die vreedzame conclusie te komen.

Wat is het soms vreselijk moeilijk om op een goede manier te communiceren. We vinden het wel vaker lastig om onze meningen over bepaalde zaken respectvol aan elkaar over te brengen, maar in dit geval ontstond er toch wel een uitzonderlijk hevige tweepersoons burgeroorlog.

Ik vermoed dat onze zo verschillende achtergrond ook dit keer weer een belangrijke oorzaak is geweest van ons wederzijdse onbegrip. Mitko is van jongs af aan gewend om grote risico’s te nemen en hard te werken. Hij heeft altijd belangrijke doelen voor ogen gehad, die het ook waard waren om hard voor te werken. Zijn grootste ambitie lag in de ontsnapping aan de armoede van zijn familie. Ik daarentegen, kom uit een veilig nest: twee keer per jaar fluorbehandelingen en elke zomer op vakantie met de tent of de kampeerbus. Alle verjaardagen werden gevierd met slingers en cadeautjes en we gingen minstens twee keer per maand uit eten. Ik had vroeger nooit zulke grootse plannen, grote doelen, zoals Mitko. Bij ons thuis werd meestal ‘gewoon’ de dag geplukt. Mitko en ik begrijpen elkaar soms helemaal niet.

En toch hebben we samen zoveel bereikt. We hebben gevochten voor een leven samen en het is ons gelukt. Ik ben trots op ons. Maar ik ben ook moe. We zijn zo geoefend in het maken en realiseren van plannen die tot een beter leven leiden, dat we in mijn optiek al een tijdje vergeten om op het moment te leven. Ik wil niet steeds aan morgen, volgende week, volgend jaar denken en steeds weer nieuwe grootse doelen stellen. Ik wil niet opnieuw in een situatie terecht komen waar we alleen uit kunnen manoeuvreren door grote, onveilige risico’s te nemen. Wel voor een leven samen met Mitko. Niet voor een huis. Zeker niet voor een huis waarin we niet gaan wonen.

Het is tijd om eindelijk tot rust te komen en te genieten van wat we hebben. Als we op een later moment in de gelegenheid zijn om het huis te verbouwen, zonder al te grote risico’s te nemen, dan kunnen we de draad eventueel weer oppakken. Ik hoop nog steeds dat het huis er gaat komen, want het is en blijft ons paleis. Maar niet koste wat kost. Ik wil weer de dag plukken.

Misschien is het wel zo dat Project Bulgarije nu pas echt begint.

Rijkdom

4 comments for “Tweepersoons burgeroorlog

  1. Jannie Jensma
    13 juni 2015 at 11:18

    Lieve Katrien,
    Wat schrijf je een prachtige brief!
    Wat ben je dapper en verstandig (Mitko ook!).
    Begin nu het avontuur van het schrijven!
    Jannie

  2. Annemieke
    13 juni 2015 at 23:59

    hoi allebei,
    Is het inmiddels tot een bestand gekomen of zijn de vredesonderhandelingen nog gaande? Jullie komen er vast wel uit, maar ik begrijp de verschillen. De ‘strijd’ die Dimitar soms moest voeren als stagieire herken ik hier ook wel in terug. Maar een huis is maar een huis, ook al was het een droom. Je gezin is het belangrijkste en samen met jullie mooie dochters heb je toch al het allermooiste wat er is? Een droom hoef je niet op te geven, maar alleen maar werken voor het geld? Neeee, dan maar gewoon gelukkig, er zal ergens wel een oplossing komen. En ik vind het vreselijk dapper dat jullie het avontuur tegemoet gingen, toegeven dat iets niet lukt is ook geen schande.
    Wat het ook gaat worden, wens jullie veel sterkte en succes. En niet teveel met de borden gooien:)
    Groeten,
    Annemieke

  3. jantsje
    14 juni 2015 at 13:00

    Ha Katrien, wat een intensieve heen en weer bewegingen de afgelopen jaren.
    En wat beschrijf je die goed en mooi en sprankelend en prikkelend. Zoals je in een alinea het verschil in opgroeien van Mitko en jou neerzet. Ik ben er stil van, zo raak in een paar beelden. En zijn die tekeningen ook van jou?
    Elke keer ben ik weer nieuwsgierig naar de volgende. Suggereerde niet iemand voor een krant te gaan schrijven? Sluit ik me helemaal bij aan.

  4. Antsje de Jong
    14 juni 2015 at 13:53

    Hé Katrien,

    Wat een moeilijke beslissingen allemaal zeg, en vooral als jullie dan even niet op één lijn zitten. Gelukkig dat jullie er voor nu uit zijn gekomen. Soms lastig om niet op één lijn te zitten, maar je kan er ook weer van leren van beide kanten.. ook een stukje loslaten (hihi..dat woord heb ik de laatste weken vaak gebruikt zeg 😉

    En wat hierboven ook al staat en wat ik misschien wel vaker heb gezegd, wat kun jij mooi schrijven en tekenen! Talent hoor! Ik vind het altijd erg leuk om jouw verhalen en belevenissen te lezen!

    Tot de volgende blog, mail, app, etc..!! xxx Antsje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.