Zwakke momenten

Ik ruil al mijn zekerheden in voor onzekerheden. Huis verkocht, vaste baan opgezegd en binnenkort ook uitgeschreven uit het Nederlands bevolkingsregister. Straks heeft alleen Mitko een inkomen, hebben we een onbewoonbaar eigen huis en bouwen we geen pensioen meer op. Hoe dichter de datum van onze vlucht nadert, hoe vaker ik mezelf weer even moet vertellen waarom we dit in hemelsnaam ook alweer hadden bedacht.

We willen een tweede thuis in Bulgarije creëren, want ons gezin bestaat nu eenmaal uit in totaal 2 Bulgaren en 2 Nederlanders. Het kan nu nog, want de kinderen zijn nu nog jong genoeg om zich gemakkelijk aan te kunnen passen aan grote veranderingen. Als we het nu niet doen, dan doen we het nooit meer. En zo ga ik dan nog een tijdje door, totdat ik het weer helemaal zie zitten.

Een lastige vraag die me veelvuldig gesteld wordt door mensen om me heen, is wat ik daar dan zoal ga doen. Een begrijpelijke vraag. Meestal geef ik laconiek antwoord met zoiets als: ‘Ik zie wel, eerst maar eens Bulgaars leren’. Ondertussen stel ik mezelf natuurlijk ook regelmatig die vraag wat ik daar nou eigenlijk ga doen. Vaak bedenk ik dan zo een paar leuke dingen, waardoor ik het meteen weer helemaal zie zitten. Maar zo nu en dan heb ik ook wel mijn zwakke momenten, waarop ik me niet zozeer afvraag wat ik daar wil gaan doen, als wel wat ik daar überhaupt moet. En aangezien de tijd nu toch wel heel snel gaat, voel ik me op die momenten ongeveer zo: momenten in de tornadoConcreet ga ik dus eerst maar eens een leuke intensieve talencursus doen. Er is daar goede kinderopvang, de kinderen staan zelfs al ingeschreven, dus ik kan een paar dagen per week in alle rust woordjes leren. En ondertussen ga ik dan maar een beetje proberen te wennen aan alles. En daarna zie ik wel (op een zorgeloos toontje dus).

0 comments for “Zwakke momenten

  1. Ina
    24 november 2014 at 08:50

    Iemand zei gisteren tegen mij:” De mooiste bloemen groeien aan de afgrond”. Succes met de voorbereidingen!

    • 24 november 2014 at 13:33

      Dank je wel voor je bemoedigende woorden, Ina! Hier op de rand van de afgrond zie ik inderdaad een paar prachtige bloemetjes (wel een beetje driftig zijn ze). Zijn jullie inmiddels al thuis op Mallorca? Ik hoor goede berichten!

  2. Ella
    24 november 2014 at 14:42

    Het onbekende lijkt eerst beangstigend , maar angst is de ergste vijand. Bedenk dat verandering betekent ontdekken, vooruitgaan, inspiratie.., allemaal positieve begrippen. Veel succes Kathrien!

    • 24 november 2014 at 15:03

      Ha Elka, bedankt! Wat leuk jou hier op mijn blog te zien. Het is eigenlijk meer wat gezonde onzekerheid wat ik voel, niet zozeer angst. Het duistere plaatje 😉 geeft mijn verhaal misschien een extra pessimistisch tintje. In feite krijg ik er juist steeds meer zin in, maar af en toe zijn er van die momentjes… Ik sta het mezelf maar toe.

  3. Peter Sluiter
    25 november 2014 at 00:56

    Beste Katrien,

    Mijn reactie is niet zo zeer inhoudelijk be- of ontmoedigend.
    Ik lees je blog met veel interesse omdat jullie een bijzonder besluit hebben genomen en je erin slaagt om daarover op een prachtige manier en met een fijne pen te schrijven.
    Niet alleen over je plannen, maar juist ook over je twijfels en de openhartige manier waarop je ons daarvan deelegnoot maakt.
    Blijf dus bloggen om mij en anderen in staat te stellen om jullie grote avontuur te kunnen volgen.

    Peter

    • 25 november 2014 at 13:07

      Wat een ontzettend leuke, bemoedigende reactie! Hartelijk dank voor je complimenten, Peter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.